Opel Calibra – dane techniczne, historia modelu, opinie

Opel Calibra to sportowe coupé produkowane w latach 1989–1997, wyróżniające się aerodynamicznym nadwoziem, szeroką gamą silników i bagażnikiem większym niż w wielu konkurencyjnych modelach. Najciekawsze odmiany to 2.0 16V, V6 oraz Turbo 4×4. Poznaj historię samochodu, jego dane techniczne, wyposażenie i typowe opinie użytkowników.

Jak powstał Opel Calibra?

Program budowy samochodu otrzymał oficjalną aprobatę w lipcu 1987 roku. Gotowy model pokazano podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie w 1989 roku, a produkcja trwała do 1997 roku. Konstruktorzy oparli coupé na płycie GM2900, współdzielonej między innymi z Oplem Vectrą A.

Za projekt odpowiadali Wayne Cherry i Erhard Schnell. Calibra miała pełnić funkcję bardziej sportowej odmiany Vectry, lecz otrzymała własne nadwozie z bezramkowymi drzwiami, niską linią dachu i mocno pochyloną tylną szybą. Wąskie reflektory firmy Hella stały się jednym z jej najbardziej rozpoznawalnych elementów.

Współczynnik oporu powietrza wynosił początkowo 0,26. Był to jeden z najlepszych wyników wśród samochodów seryjnych, a model zachował aerodynamiczną przewagę aż do końca lat 90. Późniejsze wersje miały już wartości od 0,28 do 0,29, ponieważ zmieniono między innymi układ chłodzenia, podwozie i koła.

Wymiary i funkcjonalność

Opel Calibra A mierzy 4492 mm długości, 1688 mm szerokości i 1320 mm wysokości. Rozstaw osi ma 2600 mm, a masa własna zależnie od silnika i napędu wynosi od 1170 do 1375 kg. Zbiornik paliwa mieści 63 litry.

Jak na trzydrzwiowe coupé samochód oferuje sporo miejsca na bagaż. Kufer ma 300 litrów, natomiast po złożeniu tylnej kanapy jego pojemność rośnie do 980 litrów. Z tyłu mogą podróżować dwie osoby, choć pasażerowie wyżsi niż 180 cm muszą liczyć się z ograniczoną przestrzenią nad głową.

Jakie silniki oferowała Calibra?

Gama obejmowała czterocylindrowe jednostki 2.0, turbodoładowany silnik 2.0 16V, a także benzynowe V6 o pojemności 2,5 litra. Napęd przedni był standardem, natomiast wybrane odmiany otrzymywały układ 4×4. W zależności od wersji stosowano pięciobiegową lub sześciobiegową skrzynię manualną oraz czterobiegowy automat.

Silnik 2.0 16V

Jednostka C20XE rozwijała 150 KM i przez wielu kierowców była uznawana za najlepszy kompromis między dynamiką a kosztami eksploatacji. W 1994 roku zastąpił ją silnik X20XEV Ecotec o mocy 136 KM, dostosowany do ostrzejszych norm emisji spalin.

Podstawowy silnik 2.0 8V o mocy 115 KM dobrze współpracuje z instalacją LPG. Ma także bezkolizyjną konstrukcję, więc zerwanie paska rozrządu nie powoduje typowego zderzenia tłoków z zaworami. W używanym egzemplarzu trzeba jednak ocenić stan całego układu paliwowego i instalacji gazowej.

Dlaczego wersja Turbo 4×4 jest wyjątkowa?

Topową odmianę napędzał silnik C20LET opracowany przez Dr. Fritza Indrę. Turbosprężarka KKK K16, intercooler, sześciobiegowa skrzynia F28/6 i napęd na cztery koła pozwoliły uzyskać 204 KM oraz 280 Nm dostępnych od 2400 do 4000 obr./min.

Producent podawał prędkość maksymalną 245 km/h i przyspieszenie do 100 km/h w 6,8 sekundy. Produkcja tej odmiany zakończyła się w 1996 roku. Przy oględzinach szczególnej kontroli wymagają skrzynia, sprzęgło, układ 4×4, turbosprężarka i chłodzenie.

Jak Calibra radziła sobie w sporcie?

Największy rozgłos przyniosła modelowi seria ITC, czyli Międzynarodowe Mistrzostwa Samochodów Turystycznych. W sezonie 1996 wyścigowa Calibra V6 4×4 zdobyła tytuł kierowców i producentów. Za kierownicą mistrzowskiego auta siedział Manuel Reuter.

Opel zakończył sezon z 349 punktami, przed Alfą Romeo z wynikiem 340 punktów i Mercedesem, który zdobył 305 punktów. Kierowcy Calibr odnieśli dziewięć zwycięstw oraz 19 razy stawali na podium w 26 wyścigach.

Fabryczny zespół Zakspeed rywalizował w ITC obok ekip Joest i Rosberg. Wyścigowe samochody miały silniki V6 o pojemności 2,5 litra i mocy około 500 KM, napęd na wszystkie koła, ABS oraz półautomatyczną przekładnię sterowaną manetkami.

Inżynierowie Cosworth zmienili między innymi blok silnika, kąt rozwarcia cylindrów i układ dolotowy. Wersja z 1996 roku otrzymała aluminiowy blok oraz silnik o kącie rozwarcia cylindrów wynoszącym 75 stopni zamiast wcześniejszych 54 stopni. Po 200 godzinach pracy w tunelu aerodynamicznym docisk zwiększono o 28 procent.

Jakie są opinie o Oplu Calibrze?

Właściciele najczęściej chwalą wygląd, niskie nadwozie, dużą klapę bagażnika i stosunkowo prostą mechanikę wersji 2.0. Samochód pozostaje wygodniejszy na co dzień niż wiele współczesnych mu coupé. Zawieszenie wywodzi się jednak z Vectry A, dlatego prowadzenie nie daje tak sportowych odczuć, jak sugeruje sylwetka.

Największym problemem jest wiek większości egzemplarzy. Korozja może pojawić się na progach, nadkolach, podłodze i mocowaniach zawieszenia. Warto sprawdzić także szczelność uszczelek, stan tylnej klapy, działanie elektrycznych szyb oraz historię napraw napędu 4×4.

Przednie reflektory uchodzą za słaby punkt modelu. Oświetlenie drogi nocą bywa niewystarczające, a zużyte odbłyśniki dodatkowo pogarszają widoczność. W standardowych światłach mijania i drogowych stosuje się żarówki H1, natomiast typ P21W pracuje między innymi w kierunkowskazach, tylnym świetle przeciwmgielnym i świetle cofania.

W zapasowym komplecie warto mieć także W5W do świateł pozycyjnych i bocznych kierunkowskazów, P21/5W do świateł stopu, R5W do tylnych pozycyjnych oraz C5W do oświetlenia tablicy rejestracyjnej. Wymiana większości żarówek jest prosta, choć dostęp do przednich kierunkowskazów P21W może wymagać więcej cierpliwości.

Opel Calibra łączy 4492 mm długości, bagażnik od 300 do 980 litrów oraz współczynnik oporu powietrza 0,26 w pierwszej wersji nadwozia.